VANDAN

Daniel Olszowy
Home Page

o mnie

genealogia

góry moje góry

linki

ostatnie zmiany

księga gości


Napisz do mnie


GG: 2359231
aktualny status:

Gazeta Gorzowska nr 9(1143)         28.02.2002r.

ZAPOMNIANY TRAKTAT BUKOWIECKIEGO Z BUKOWCA

DARIUSZ ALEKSANDER RYMAR
1 2 3 4 5 6 7 8

Na początku XVII w. rodzina Bukowieckich nie miała już w swoim posiadaniu Bukowca, z którego pochodziła. Majątek w Bukowcu koło Międzyrzecza podzielony w XVI w. Przypadł w udziale różnym członkom rodziny, którzy stopniowo wyprzedawali swoje części. Już w roku 1578 Franciszek Bukowiecki sprzedał swoje działy we wsi Bartłomiejowi Szlichtyngowi. Co ciekawe, od tego momentu Szlichtyngowie zaczęli dodawać sobie do nazwiska określenie "z Bukowca". W roku 1580 działy we wsi miała także Małgorzata z domu Loeben, żona nieżyjącego już wówczas Mikołaja Bukowieckiego, które to części przeszły w ręce jej syna Jana. Tenże Jan (ojciec interesującego nas Jana) w roku 1596 sprzedał swoje działy w Bukowcu za 14 tys. zł Jerzemu Sczanieckiemu. Tym samym pozbył się ostatniej części rodowego gniazda, który rodzina Bukowieckich posiadała co najmniej od końca XIV w. i od którego wzięła swoje nazwisko. Od tej pory siedzibami rodu stały się już tylko Chycina (sprzedana w 1799 r.), leżąca o 10,5 km na północny zachód od Międzyrzecza i pobliskie jej Goruńsko (sprzedane w 1862 r.). Mimo iż w końcu XVI w. Bukowiec ostatecznie przestał należeć do rodziny, Bukowieccy nadal podpisywali się jako "Bukowieccy z Bukowca". Świadczą o tym choćby przechowywane w międzyrzeckim muzeum tablice nagrobne. Jako z Bukowca Bukowiecki" występuje na nich syn interesującego nas Jana - Wacław (1639-1677), a także jego wnuk Jan (1664-1716). Także drugi z wnuków - Adam Konstanty (1668-1719) w roku 1714 wystąpił jako, "de Bukowiec Bukowiecki". Jeszcze w 1856 r. w niemieckojęzycznym akcie zgonu występuje "Bernard Drogosław von Bukowiec Bukowiecki". Jak zatem widać aż do połowy XIX w. była tradycja dopisywania do nazwiska miejscowości, z której się wywodziła, mimo iż Bukowiec od schyłku XVI w. nie należał do rodziny. Rodzina Bukowieckich była wyznania kalwińskiego. Najprawdopodobniej na protestantyzm przeszła za sprawą Mikołaja Bukowieckiego (ur. ok. 1541-1547, zm. ok. 1570-1575), w prostej linii dziadka interesującego nas Jana. Bukowieccy byli jedną z wielu rodzin wielkopolskich, które zmieniły wyznanie. Stało się to pod wpływem braci czeskich, którzy od 1548 r. przybywali do Wielkopolski (po wygnaniu z Czech przez Ferdynanda I. Bracia czescy byli odłamem husytyzmu, który oddzielił się w połowie XV w i przybrał nazwę Jednoty Braterskiej. W roku 1553 wybitny ich kaznodzieja Jerzy Izrael pozyskał członka jednej z najznakomitszych rodzin magnackich Jakuba Ostroroga - starosty generalnego wielkopolskiego (rodzina Bukowieckich pozostawała z nim w jakichś związkach skoro 9 IX 1566 r. Na jego prośbę król na sejmie lubelskim mianował Joachima Bukowieckiego surrogatem grodu poznańskiego). W ślady Ostroroga poszli inni możni, jak np. Jan Krotoski - kasztelan inowrocławski, Rafał Leszczyński, a także na jakiś czas Łukasz Górka - starosta generalny wielkopolski oraz Jan Tomicki - kasztelan rogoziński (później przeszli na luteranizm). Bracia czescy pozyskali także wiele rodzin zamożnej i średniej szlachty. Oprócz Bukowieckich najważniejsi z nich to: Broniewscy, Bronikowscy, Gajewscy, Grodziccy, Grudzińscy, Kurnatowscy, Marszewscy, Mielęccy, Suchorzewscy, Szlichtyngowie, Twadrowscy i Żychlińscy. Majątki Bukowieckich w Chycinie i Goruńsku były położone na terenie zboru ewangelickiego w Orzeszkowie (obecnie w gminie Kwilcz). Tu też najczęściej odnotowywano chrzty, śluby i pogrzeby kolejnych pokoleń rodziny1.


1 Jeszcze w roku 1870 w księgach parafii w Orzeszkowie odnotowano zgon Marcelego Bukowieckiego (1800-1870), który zmarł w Owińskach k. Poznania (w linii prostej ok. 60 km od Orzeszkowa).

1 2 3 4 5 6 7 8